...มาหาความหมาย...

หลังจากที่ค้นพบสุดยอดนวัตกรรมแห่งยุคเมื่อวาน ในที่สุดผมก็จัดการเขียนงานเปิดตัวบล้อคของผมอย่างเป็นทางการเมื่อวานนี้ มีเพื่อนๆแถวนี้ (หลวมตัว)เข้ามาอ่านตั้งหกคนแน่ะครับ ครึ่งหนึ่งของจำนวนนั้นคือญาติๆผมเองแหละ แฮ่ๆๆ อายจัง เบอร์ห้า บ้าเห่อ มาก เอาเป็นว่าขอบคุณทุกท่านที่เข้ามาอ่านก็แล้วกัน ขอให้ "หลวมตัว" กันมาบ่อยๆนะครับ ผมจะได้ไม่เหงา ฮี่ๆ

วันอังคารตอนเย็นก่อนไปฝึกงาน เพื่อนๆที่ไม่ได้ไปทำงานงานได้นัดกินข้าวเย็นกันที่หอพัก งานนี้น่าสนุกเพราะไม่ได้เจอไอ้พวกชั้นล่าง (ผมอยู่ชั้นสอง...)มาหลายวันแล้ว โอกาศดีจะได้เจอหน้ามันซะหน่อย เลยแว้บลงไปมีเอี่ยวกะชาวบ้านเค้า ประมาณห้าโมงเย็นเจอพี่บอยหนุ่มใหญ่ใจดีจากสมุย กำลังลองชุดทำงานใหม่อยู่ เลยเข้าไปแซวยังคุยกันไม่ทันไรผมชวนพี่เค้าไปดูดบุหรี่ให้หายคิดถึง (เกี่ยวมั้ยวะเนี่ย) ยืนสูบบุหรี่กับพี่เค้าสักพัก อากาศหนาวข้างนอกทำให้พวกเราทิ้งบุหรี่ทั้งๆที่ยังสูบไม่หมดมวน...

เข้าไปในครัวเจอพี่เมย์กำลังจัดของบนโต๊ะ พี่เค้าเพิ่งกลับมาจากเมืองไทยเมื่อวันก่อนเลยซื้อขนมมาแจกชาวบ้านเค้าหลายเข่ง ลูกอมมะขามอะมีร่า โดโซะ ลูกอมฮาร์ทบีท ขนมเปี้ยะ และอื่นๆอีกมากมาย แต่ไอ้ที่ผมชอบสุดก็คงเป็น ชาเย็นพร้อมดื่ม นี่แหละครับ โอวส์... ไม่ต้องเดินไปร้านอาแปะก็ได้กินแล้ว โอเลี้ยง แอนด์ ชาเย็นพร้อมดื่ม ขอบคุณพี่เมย์และเนสกาแฟครับ

โต้ง หนุ่มผมยาวพ่อครัวผู้ชำนาญตามมาสมทบที่ห้องครัว ไอ้โต้งบอกว่าออกไปสูบบุหรี่ก่อนเพราะจะทำน้ำตก โอวส์... ผมกับพี่บอยก็หาได้ปฏิเสธไม่ พร้อมใจกันออกไปดูดบุหรี่กันอีกมวน แต่ผมควบสอง...

หลังทานข้าวก็ต่ออีกคนละสองมวน สรุปแล้วผมพ่นควันไปห้ามวนภายในเวลาไม่ถึงสามสิบนาที !

ผลที่ตามมาก็คือ ปวดคอครับพี่น้อง ตอนแรกๆก็จะคล้ายๆกับเหมือนจะเป็นหวัดลงคอ แต่อาการที่ว่าจะไม่ทำให้ผมกังวลมากไปกว่านี้ถ้าผมไม่สำรวจช่องปากของตัวเองอย่างละเอียด (ก็มันเจ็บมากนี่หว่า) ที่ด้านในสุดของลำคอมีตุ่มปะหลาดสีขาวทื่อๆอยู่อันหนึ่ง ไอ้ตุ่มที่ว่าเนี่ยก็คล้ายๆตุ่มร้อนในนะแหละครับ แต่ดันไปอยู่ลึกหน่อย

ผมรีบหายามาทาน แต่กรรมของเวร เวรของกรรม ไอ้ยาแก้อักเสบ กะไอ้พวก anti septicทีแบกมาจากเมืองไทยดันหมด เลยต้องใช้ พาราสารพัดนึก แก้ขัดไปก่อน เพราะตอนนั้นตัวก็เริ่มร้อนเหมือนจะมีไข้แล้ว

ยิ่งดึกยิ่งปวดคอ โดยเฉพาะเวลากลืนน้ำลาย ต้องหาชามาดื่มไปพลางๆ บอกตัวเอง สมน้ำหน้า ยาเสพติดให้โทษ ตื่นมาตอนเช้ารีบแจ้นไปหาหมอที่โรงพยาบาล

คุณหมอ Dylan ก็มาวัดโน่นตรวจนี่ตามระเบียบครับ ถามอาการและสรุปออกมาว่าไม่น่าเป็นห่วง ยังไม่ตายง่ายๆหรอก ในที่สุดก็จ่ายยามาให้ มันคือ แท่น.... แท้น....แถ้นนนน......... เพนนิซิลิน โอวส์ ตั้งแต่จำความได้ ยังไม่เคยอัพยาตัวนี้ เอ้ย ทานไอ้เพนนิซิลินนี่เลย ผมจะต้องเสียความบริสุทธิ์ให้มันแล้วเหรอนี่???

เชื่อมั้ยครับ เพียงแค่ระยะเวลาชั่วโมงเดียว หลังดื่มน้ำไล่ยาเม็ดลงคอ ไอ้ตุ่มประหลาดที่เกิดหลังจากดูดบุหรี่เยอะๆเนี่ยก็หายไปอย่างไร้ร่องรอย!!! หมอบอกว่าผมต้องทานยาให้หมดแผง แม้ว่าอาการจะหายไปแล้วก็ตาม ซึ่งนั่นก็หมายความว่า ต้องมีไอ้น้องเพน นี่ก่อนกินข้าวอีกไปประมาณห้าวันนั่นแหละครับ ดูซิ นอกจากจะได้ความบริสุทธิ์ผมไปแล้ว ยังตามมาหาความสำราญกับผมอีกเกือบอาทิตย์

เอ.....นี่ขนาดยังไม่เป็นไรมากถึงขั้นป่วยเป็นมะเร็ง เรายังปอดแหก ทรมานกะไอ้ตุ่มประหลาดและอาการปวดคอนั่นขนาดนี้ อย่ากระนั้นเลย ไอเดียการเลิกบุหรี่ของผมก็ลอยมาในหัวสมอง ใช่แล้ว ผมต้องเลิกบุหรี่ สูบทำไมเนี่ยมาตั้งนาน เสียเงิน เสียสุขภาพ เลิกเว้ย เลิก เลิกได้แล้ว ผมเดินกลับหอพักพร้อมเพนนิซิลิน กับความแน่วแน่ในการเลิกบุหรี่.....

................สองวันต่อมา..................

ข้างๆหน้าต่างติดกับโต้ะเขียนหนังสือ ผมนั่งโยกเก้าอี้สองขา เท้ายันกำแพง กาแฟที่เพิ่งชงเสร็จใหม่ๆ วางอยู่ที่พื้นส่งกลิ่นหอมของคาเฟอีน มือซ้ายผมถือหนังสือนิยายเล่มใหม่ที่เพิ่งซื้อมาจาก WHS เรื่อง Air Babylon นิ้วชี้กับนิ้วกลางข้างขวาผมประคองคีบบุหรี่มาร์ลโบโรล ไลท์ พ่นควันเนียนสีขาวขุ่น ออกหน้าต่างอย่างสบายอารมณ์!!!

edit @ 2006/12/02 01:04:06