...มาหาความหมาย...

วันนี้มาเล่าเรื่องเพื่อนๆอันเป็นที่รัก(และกวนส้น)ขณะเป็นนักศึกษาฝึกงานกันดีกว่าครับ ก่อนอื่นขอบอกก่อนว่า ไอ้เพื่อนที่จะเล่าถึงนั้นไม่ได้อยู่ที่เมืองไทย(เดี๋ยวคนแถวนั้นงอนซะ) เรารู้จักกันเมื่อครั้งที่ผมฝึกงานที่ประเทศฮอลแลนด์

รู้จักกันมาเกือบสี่ปีแล้วล่ะครับนานเหมือนกันล่ะผมว่า ไม่ได้เจอพวกมันก็เกือบสองปีแล้ว แต่เรายังติดต่อกันอยู่เสมอ จดหมายอิเล็กโทรนิกส์บ้าง เอ็มเอสเอ็นบ้าง โทรศัพท์บ้าง แล้วแต่สะดวก

คนแรก ไอ้ Vincent หรือ ฉายา Vinnie the Shrimp ! เพราะตัวสูงๆ ผอมๆ เหมือนกุ้ง ทั้งแก็งค์เลยเรียก Vinnie the Shrimp เพื่อเป็นเอกลักษณ์ (ป้องกันการสับสนเพราะมีสอง Vincent ครับ) Vinnie เป็นคนที่คงเส้นคงวา รักเพื่อนฝูงและถึงใหนถึงกัน ทำงานกับVinnie ไม่เคยเอาเปรียบ(สักกะครั้ง) ช่วยเหลือทุกคนจนอคติที่ผมมีต่อฝรั่งทั่วๆไปว่าขี้เกียจและเอาเปรียบคนชาติอื่นนั้น ใช้ไม่ได้กับเพื่อนผมคนนี้

คนที่สอง ไอ้ Guido (กิโด้) หนุ่มน้อยดีเจแนว Drum and Bass มือสมัครเล่นแต่ฝีมือหาตัวจับยาก ผู้กำลังค้นหาชีวิตหลังเรียนจบป.ตรี Guidoจบการโรงแรม แต่ชอบทำตัวเป็นเด็กแนว ฟังเพลงใต้ดินและชอบงานศิลปะสมัยใหม่ เหตุผลที่มันมาเรียนโรงแรมเพราะบอกว่าเลือกเรียนอย่างอื่นไม่ทัน ที่สำคัญ Guido บอกว่าสาวๆที่เรียนคณะนี้สวยๆกันทั้งนั้น! (ฮ่า)

คนที่สาม Steve หรือ Stevie ไอ้ตี๋กลมป้อกหน้าตาแนวจีนโพ้นทะเลแต่หาความเป็นจีนจากมันไม่ได้เลย (ฮ่า) Steve เกิดที่ประเทศซุรินาม(อยู่ใหนก็ไม่รู้) แต่มาโตและเรียนที่ฮอลแลนด์ พ่อแม่ของ Steve ย้ายมาที่นี่เพราะต้องการใช้ชีวิตอยู่ยุโรป Steveเพิ่งจบวิศวกรรมไฟฟ้าแต่มาทำงานในโรงแรมเก็บเงินเพื่อท่องเที่ยวและทำธุรกิจในอนาคต ตำแหน่งในโรงแรมของ Steve คือเด็กล้างจาน

ผมมีภารกิจประจำวันและประจำดือนกับไอ้เพื่อนสามคนนี้ตลอดระยะเวลาครึ่งปีของการฝึกงานในโรงแรมที่ฮอลแลนด์ อดนึกถึงพวกมันไม่ได้เลยต้องมาเล่า

เราทั้งสามคนอายุไล่เลี่ยกัน เลยไปใหนมาใหนด้วยกันบ่อย โรงแรมที่ฮอลแลนด์ส่วนใหญ่อนุญาตให้พนักงานดื่มได้ฟรีหลังจากเลิกงาน ที่โรงแรมที่ผมฝึกงานอยู่ก็เช่นกัน แต่มีข้อแม้ว่าแค่หนึ่งไพนท์เท่านั้นแต่พวกผมสามคนแหกกฎที่ว่านั้นเสมอ เพราะพวกเราเป็นกลุ่มสุดท้ายที่ต้องปิดห้องอาหาร ประมาณ ตีหนึ่ง-สอง ของแต่ละวัน

ภารกิจประจำวันก็คือการไปผับประจำหลังดื่ม(หลายไพนท์)มาจากที่โรงแรม ผับที่ว่าเปิดถึงตีห้าทำให้เป็นแหล่งรวมพลของคนโรงแรมและชาวกลางคืนที่เลิกงานดึก บรรยากาศผับจะมีความเป็นกันเองมาก (ประมาณหัวอกเดียวกัน) เข้าไปในนั้นแล้วคุยโต้ะโน้นนี้ได้สบายครับ ผมว่าบรรยากาศแบบนี้หาไม่ค่อยได้ที่อังกฤษ คนอังกฤษไม่ค่อยชอบคุยกับคนแปลกหน้า

พอดื่มเสร็จแล้วเราทั้งสี่ก็จะข้ามไปอีกฟากถนน กินเป็ดย่างพร้อมซอสซัมเบา (ประมาณซอสศรีราชาแต่เผ็ดมากของอินโดนีเซีย) เมาๆแล้วได้กินอะไรแบบนี้สร่างได้ในพริบตา :)จากนั้นก็เดินกอดคอกันเมากลับไปหอพัก วันใหนที่เมามากหน่อยกลับไม่ไหว ไอ้สามคนนี้ก็จะมาสิงแฟลตผมให้สร่างก่อนเสมอแล้วค่อยกลับตอนเช้า เป็นอันเสร็จภาระกิจ

ถึงแม้พวกเราจะเมากันบ่อยแบบนี้ แต่ไม่เคยทะเลาะเบาะแว้งกับใคร และที่สำคัญ ไม่เสียงานครับ :)

หลังจากฝึกงานเสร็จแล้ว พวกเราก็แยกย้ายกันไปอยู่แต่ละมุมของโลก และเดินตามฝันของตัวเองต่อไป Guido เพิ่งกลับไปเปิดบริษัททางด้านดนตรีที่ฮอลแลนด์หลังจากใช้เวลาหนึ่งปีเดินทางรอบโลกและหลงรักประเทศอินเดียถึงกับเกือบจะไปใช้ชีวิตที่นั่น! Vinnie ออกจากโรงแรมเก่าและไปร่วมหุ้นกับ Chef เปิดร้านอาหารหรูที่ Rotterdam เป็นเจ้าของกิจการเองสมใจนึก ส่วน Stevieย้ายไปอยู่ Amsterdam เพราะต้องดูแลคุณย่าที่ไม่สบาย และดูแลกิจการค้าปลีกเล็กๆพร้อมกับรอคอยว่าเมื่อไหร่จะได้ทำในสิ่งที่อยากเสียที ส่วนผมก็มาติดแหง็กที่ลิเวอร์พูลเฝ้ารอคอยว่าเมื่อไหร่จะได้ปริญญาอีกใบ (อีกนานใหมหนอ)

เดินๆกันต่อไปแล้วกันเพื่อนฝูงจะเป็นกำลังใจให้ แต่ถ้าว่างๆอยากจะไปทำอะไรแบบนั้นอีกก็บอก พร้อมเสมอ !!!