...มาหาความหมาย...

และแล้วก็ถึงเวลาได้มาสัมผัสบล้อก exteen และเข้าสู่โลกของอินเทอร์เนทเสียทีหลังจากห่างหายไปเกือบสิบวัน(เอ่อ ไปนานกว่านั้นนิหว่า...) ไปย้ายของออกจากหอพักเก่ามาครับอย่างที่บอก เหนื่อยมาก ย้ายของแบบนี้คิดถึงปิกอัพรับเหมาขนของที่บ้านเราอย่างแรง ที่นี่มีให้จ้างซะที่ใหน แต่ถึงมีก็แพง ไม่คุ้มค่ากับการย้ายของข้ามเมือง ฮ่าๆ ผมเลยต้องแบกของกระเตงๆเป็นกระเหรี่ยงย้ายเผ่า ดีนะเนี่ยมีแค่ไม่กี่ชิ้น ไม่งันคงเดี้ยงก่อนเจอหอพักใหม่ เฮ้อ.....

จริงๆแล้วข้าวของที่ขนมานั้นยังไม่สามารถเอาเข้าไปอยู่ที่หอพักใหม่ได้ครับเพราะต้องรอให้ไอ้พวกเด็กป.ตรีย้ายของออกหลังจากซัมเมอร์สิ้นสุด หอถึงจะว่าง จากนั้นกะเหรี่ยงอย่างผมถึงจะย้ายเข้าหอพักใหม่ได้ในช่วงต้นเดือนสิงหา ก่อนเปิดเรียนเทอมสุดท้ายหนึ่งเดือน ด้วยเหตุฉะนี้ ผมเลยต้องหอบสมบัติบ้าจากหอเก่าไปไว้หอเพื่อนก่อนครับ แล้วก็ทำเนียนสิงอยู่ที่หอพักของมันไปพลางๆ ประหยัดข้าว ประหยัดน้ำ ฮ่าๆ

ไอ้หอเก่าที่ว่านี้มีความทรงจำดีๆหลายๆอย่างของผมครับ ที่สำคัญเป็นอันดับต้นๆเลยก็คือเป็นที่ซุกหัวนอนวันแรกของการใช้ชีวิตในการเป็นนักศึกษากะเหรี่ยงต่างถิ่นอีกครั้ง......

ความทรงจำอีกหลายๆอย่างที่พอนึกแล้วก็ทำให้สดชื่นขึ้นตลอดก็คือไอ้กิจกรรมต่างๆที่เกิดรอบๆหอพักที่ว่าครับ ที่พอจะนึกได้ก็มี Freshers Week หรืองานสัปดาห์แรกของเด็กใหม่(จริงๆแล้วเป็นของพวกเด็กป.ตรีเค้า แต่ผมทำหน้าเด็ก เนียนเข้าไปร่วมด้วยแบบชิลล์ๆ ฮี่ๆ)ที่จัดขึ้นที่โรงยิมข้างหอ ใหนจะบาร์สำหรับนักศึกษาที่ผมชอบไปดื่มและตีพูลกับเพื่อนรุ่นพี่และเด็กภาควิทยาศาสตร์การกีฬา ห้องซักรีดที่อยู่หัวมุมตึกกับการรอคอยอันน่าเบื่อพร้อมเสื้อเน่าๆที่ต้องรอการปั่นแห้งร้านสะดวกซื้อของลุง Joshua ผู้ขายของได้แพงแสนแพง แต่นักศึกษาขี้เกียจอย่างผมก็ต้องจำใจซื้อเพราะไม่อยากเดินไป Tesco นอกหอพักในช่วงหน้าหนาว แล้วใหนจะบรรยากาศสวยๆตอนเช้าของคลองขุดข้างๆหอพักที่วันดีคืนดีก็จะได้ยินเสียงฝรั่งอังกฤษ(ที่หาความเป็นผู้ดีได้ยาก)ขี้เมาร้องคาราโอเกะบนเรือที่เหมาลำมาเมากันโดยเฉพาะ

อ้อ..วีรกรรมอีกอันที่ยากจะลืมกับหอพักนี้ก็นี่เลยครับ กรณีพิพาท(สะกดไงฟะ)ระหว่างผมกับไอ้เด็กจีนเรื่องขี้หมูขี้หมา ซึ่งเรื่องมันมีอยู่ว่า.......

ก่อนเปิดเทอมใหม่ ไอ้หนุ่มจีนโพ้นทะเลคนนี้เพิ่งย้ายมาเป็นแฟลตเมทคนใหม่ของผม (ไม่ได้อยากได้มันมาร่วมชีวิตหรอกครับ แต่ทาง HallManager เป็นคนจัดให้) หอพักแต่ละหลังก็จะมีรูปแบบคล้ายๆกันคือมีทั้งหมดห้าห้องนอน แล้วใช้บริเวณส่วนรวมห้องนั่งเล่นและเครื่องครัวด้วยกัน ไอ้แฟลตเมทที่เหลือก็ดีครับ ไม่มีปัญหา ทีมีคือไอ้.... เอ่อ.. ขอเรียกมันว่า "ฮวงโหว" ก็แล้วกันครับ มันไม่เคยทำความสะอาดอะไรก็ตามที่มันเคยใช้ที่เป็นของส่วนรวม ซึ่งทำให้ผมเซ็งจิตมาก

โต๊ะที่วางรกพร้อมซองเปล่ากระเทียมดอง (อาหารเช้าของฮวงโหว) ถุงขยะหมักหมมของมันคนเดียวที่มันเอามาทิ้งในที่ส่วนรวม (เลวมาก) ขนมเค้กเน่าแปดชาติพร้อมเปลือกแตงโมวางอยู่บนเก้าอี้หลังจากมันจัดงานปาร์ตี้รวมญาติชูสีไทเฮาในหมู่บรรดาเพื่อนจีนๆทั้งหลาย นี่เป็นตัวอย่างภาพชินตาที่ผมเคยเจอบ่อยๆ

ผมเตือนมันแบบใจเย็นๆไปแล้วสามครั้ง กระดาษโน้ตขอความร่วมมือในการรักษาความสะอาดอีกสอง แต่ความร่วมมือที่ได้รับตอบมากลับเป็นศูนย์ หนอย... ไทยนี้รักสงบ แต่ถึงรบไม่ขลาดนะเฟ้ย !!!

ท้ายที่สุดผมก็หาทางแตกหักกับไอ้ฮวงโหวนี้จนได้ โดยที่มันไม่ยอมมาใช้ห้องส่วนรวมตลอดเวลาที่ผมอยู่หอนั้นและตกลงมาทำความสะอาดบริเวณส่วนรวมตามเวรของมันทุกครั้ง (ไม่รู้ป่านนี้มันย้ายออกไปรึยัง)พูดแล้วยังขำ ที่ทำไมอยู่ดีๆฮวงโหต้องร้องไห้ฟูมฟายด้วย(วะ)ในเมื่อผมไม่ได้ชกต่อย แค่เอาแปลงสีฟันของมันไปขัดสีเหลืองๆที่ติดในชักโครกแล้ววางไว้ที่เดิม (อันนี้ฮวงโหวไม่รู้)พร้อมขอร้องแกมขู่และพูดจาตรงๆกับมันแค่นั้น ฮ่าๆ

ไอ้สิ่งที่เล่ามาทั้งหมดนี้นี้เกิดขึ้นที่ หอพัก The Maltings ครับ

จะว่าไปแล้ว ผมก็ไม่ได้โหยหาอะไรสักเท่าไหร่หรอกครับไอ้ที่เล่าๆมาทั้งหมดนี้ เพียงแต่รู้สึกว่า อะไรก็ตามที่เคยพบ เคยเจอ เคยใช้ เคยพูดคุยอยู่ทุกวัน ไม่ว่าจะเป็นสิ่งมีชีวิตหรือสิ่งของแล้วต้องมาห่างหายไปจากวงจรชีวิตของเรา มันก็ทำให้น่าใจหายได้เหมือนกันนะครับ พวกคุณว่ามั้ย?

ลาแล้ว The Maltings แล้วผมจะกลับไปเยี่ยมหอพักเก่าผมอีก :)

รักษาสุขภาพกันทุกคนนะครับ

ปล: ถึงแม้ว่าหน้าผากผมจะลึก ไม่ได้หมายความว่าผมเป็นนักศึกษาไม่ได้นะครับคุณกล่อง แต่"กะเหรี่ยง"นั้น ผมเป็นจริงๆ ฮ่าๆ

********************

ห้อง 325, Cherry House, The Maltings

ตารางเรียน จดหมายเตือนความจำ ทำเป็นเรียงยุ่งๆ จริงๆไม่มีไรหรอกครับ:)

ไม่มีอีกแล้ว เตียงอันนี้ เคยได้ยินเสียงเตียงลั่นมั้ยครับ?ฮ่าๆ

ภายนอกตัวตึก